ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΕΦΑΝΙΑΣ... νέα για την δράση του συλλόγου και ενημέρωση για θέματα που αφορούν την γυναίκα, τις ιδιότητες, τις ασχολίες και τα ενδιαφέροντα της... καλώς ήλθατε στο blog μας... επισκεφτείτε και το blog του χωριού μας στην διεύθυνση : HTTP://STEFANIALAKONIAS.BLOGSPOT.COM για να μαθαίνετε τα νέα της Στεφανιάς.

Πέμπτη, 27 Μαΐου 2010

ΝΟΙΚΟΚΥΡΑ + ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ

Αγαπητοί φίλοι μας,
ενημερώσαμε με υλικό την κατηγορία "ΣΠΙΤΙ + ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ", με sites που θα βοηθήσουν στις ... δουλειές του σπιτιού και ιδέες ... για ξεκούραση μετά από το νοικοκυριό.
Επίσης προσθέσαμε την κατηγορία "ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ + ΑΣΦΑΛΙΣΗ", διότι μια γυναίκα δεν είναι μόνο μητέρα και σύζυγος αλλά και εργαζόμενη με δικαιώματα (ίσως λόγω της ευαίσθητης φύσης της και της μητρότητας) περισσότερα από εκείνα των ανδρών. Ελπίζουμε λοιπόν σύντομα να εγκαινιάσουμε αυτήν την κατηγορία με χρήσιμες πληροφορίες για τα επαγγέλματα κάθε κλάδου, την ασφάλιση και την συνταξιοδότησή τους.
Παρακολουθείτε τις κατηγορίες μας από καιρό σε καιρό για καινούργια άρθρα και προσθήκη χρήσιμων sites.
Kαλή ανάγνωση !!!

Πέμπτη, 20 Μαΐου 2010

ΓΙΟΡΤΗ ΑΓ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ & ΑΓ. ΕΛΕΝΗΣ


Χρόνια Πολλά
στον Κωνσταντίνο
στην Κωνσταντίνα
στην Ελένη

Ας αναφέρουμε κάποια γεγονότα από την ζωή αυτών των 2 σημαντικών αγίων.

Η Αγία Ελένη γεννήθηκε το 249μ.Χ. στο Δρέπανο Βιθυνίας στην Μικρά Ασία. Ο πατέρας της ήταν πανδοχέας. Παρόλο που η Αγία μεγάλωσε στο περιβάλλον ενός πανδοχείου, από μικρή μελετούσε τις χριστιανικές γραφές και έγινε πιστή χριστιανή.

Σε ηλικία 21 ετών, το 270μ.Χ., παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Χλωρό, ο οποίος ήταν τότε αξιωματικός της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η Αγία Ελένη ακολούθησε τον σύζυγο της σε όλες τις εκστρατείες, στις οποίες η θέση του τον υποχρέωνε να λάβει μέρος. Τέσσερα χρόνια μετά τον γάμο τους, το 274μ.Χ., απέκτησαν ένα γιο τον Κωνσταντίνο. Η ιστορία έδειξε ότι ο γιος τους αυτός, έγινε ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο πρώτος αυτοκράτορας του Βυζαντίου αλλά και Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος γεννήθηκε στην πόλη Ναϊσσό (στις μέρες μας η πόλη αυτή ονομάζεται Νίσσα και βρίσκεται στην Σερβική επικράτεια). Μεγάλωσε με τις χριστιανικές διδαχές της μητέρας του, την στρατιωτική εκπαίδευση του πατέρα του και τα γράμματα μεγάλων διδασκάλων της εποχής. Αυτά τα τρία διαμόρφωσαν το πνεύμα και τον χαρακτήρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ενός ανθρώπου γραμματισμένου, αξιόμαχου στρατιώτη και ταυτόχρονα φιλικά προσκείμενου στους χριστιανούς και την Χριστιανική πίστη.

Το 293μ.Χ. ο τότε αυτοκράτορας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, Διοκλητιανός, διόρισε τον πατέρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Καίσαρα των δυτικών επαρχιών (Γαλατία, Ισπανία και Βρετανία) της αυτοκρατορίας. Όμως ο νόμος απαγόρευε στους ανώτατους αξιωματούχους να είναι σύζυγοι γυναικών ταπεινής καταγωγής. Έτσι μετά από 23 χρόνια γάμου, ο Κωνσταντίνος Χλωρός, έλυσε τον γάμο του με την Αγία Ελένη και παντρεύτηκε την Θεοδώρα η οποία ήταν αρχοντικής γενιάς.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη παρέμειναν στην αυλή του Διοκλητιανού. Εκεί ο Μέγας Κωνσταντίνος συνεχίζει την εκπαίδευση του και ανέρχεται στην στρατιωτική ιεραρχία. Μετά από αγώνες, εκστρατείες αλλά και ιστορικές συγκυρίες καταφέρνει το 306μ.Χ. να ανακηρυχθεί Αύγουστος των Δυτικών Επαρχιών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Η ανοδική του πορεία συνεχίζεται και τελικά το 324μ.Χ., μετά την νίκη του στην Ανδριανούπολη επί του Λικίνου (Αυγούστου της Ανατολής), εγκαθίσταται στον αυτοκρατορικό θρόνο της Ρώμης.

Δύο είναι οι σημαντικότερες πράξεις του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Η πρώτη, είναι η υπογραφή του Διατάγματος των Μεδιολάνων, το 313μ.Χ. Βάση αυτού, σταματούν οι διωγμοί εναντίων των Χριστιανών και τους επιτρέπεται να λατρεύουν τον Ιησού Χριστό, νόμιμα πλέον, στις εκκλησίες τους. Η δεύτερη σημαντική του πράξη, είναι η μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Αυτό ήταν η αρχή της Βυζαντινής αυτοκρατορίας που έλαμψε για 1000 χρόνια και έσβησε στα χέρια ενός άλλου Κωνσταντίνου, του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου το 1453μ.Χ.

Δύο χρόνια μετά την ανακήρυξη του Μέγα Κωνσταντίνου ως αυτοκράτορα, η Αγία Ελένη, ταξιδεύει στους Αγίους Τόπους με σκοπό να βρει τα μέρη που έζησε ο Ιησούς Χριστός και να τα αναδείξει. Πράγματι, στο ταξίδι της αυτό, διεξήγαγε ανασκαφές, έκτισε εκκλησίες, θεμελίωσε μοναστήρια και, κατά την παράδοση (δεν είναι ιστορικά αποδεδειγμένο), βρήκε τον Σταυρό του Μαρτυρίου του Κυρίου μας. Οι ναοί της Γεννήσεως και της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, είναι δύο από τους ναούς που έκτισε η Αγία Ελένη στους Αγίους Τόπους. Μετά την δράση της εκεί, εγκαταστάθηκε στην Νικομήδεια όπου και παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο, σε ηλικία 80 ετών, το 329μ.Χ. Ο γιος της, Μεγάλος Κωνσταντίνος, βαπτίστηκε Χριστιανός λίγο πριν τον θάνατο του. Απεβίωσε στις 21 Μαΐου του 337μ.Χ. σε ηλικία 63 ετών.

Την μνήμη των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης εορτάζουμε στις 21 Μαΐου.

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2010

ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΑΤΕ ;


Το ότι το πορτοκάλι είναι θαυμάσια πηγή βιταμίνης C είναι κάτι που το γνωρίζουν όλοι.
Ποια όμως άλλα θαυμαστά στοιχεία περιέχει ένα ταπεινό πορτοκάλι των 100 γραμμαρίων;
To πορτοκάλι εκτός από σπουδαίες ποσότητες της προαναφερόμενης βιταμίνης έχει διάφορα ανόργανα άλατα, κάλιο, νάτριο και ασβέστιο.
Ένα μεσαίου μεγέθους πορτοκάλι περιέχει : Νερό 64,8 γραμ., Άζωτο 0,10 γραμ., Λεύκωμα 0,6 γραμ., ίχνη Λιπιδίων, Υδατάνθρακες 6,4 γραμ. Νάτριο 2,2 γραμ., Κάλιο 148 mg, Φώσφωρο 17,8 mg, Θείο 6,8, mg, Χλώριο 2,4 mg, βιταμίνη Α 0,05 mg, βιταμίνη Β1 10 mg, βιταμίνη Β2 0,03 mg, Nικοτινικό οξύ 0,2 mg, βιταμίνη C 50 mg, Παντοθενικό οξύ 0,25 mg, βιταμίνη Β6 0,03 mg, Mπανοτίνη 1,0 mg, Φολικό οξύ 5 mg και 27 θερμίδες.

Πέμπτη, 13 Μαΐου 2010

ΠΡΟΣΕΧΩΣ ... ΓΙΟΡΤΗ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ !!!

Μύρισε καλοκαίρι.
Η θερμοκρασία ανέβηκε.

Τα καλοκαιρινά ρούχα έκαναν δειλά την εμφάνισή τους.

Τα μπαλκόνια, οι βεράντες και οι αυλές απέκτησαν βραδινούς θαμώνες.
Αρχίζει και ακούγεται ο ήχος της
18ης ΓΙΟΡΤΗΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ. Ο Σύλλογος Γυναικών Στεφανιάς εργάζεται πυρετωδώς πάνω στο φετινό πρόγραμμα του φεστιβάλ, για να σας προσφέρει ακόμη μια χρονιά ένα ενημερωτικό και ψυχαγωγικό τετραήμερο με ομιλίες, επιμορφωτική έκθεση, μουσική (χορωδία), λαϊκό γλέντι παραδοσιακούς χορούς, αθλητικό αγώνα, αρώματα εσπεριδοεϊδών και πορτοκαλένια γλύκα. Οι φετινές εκδηλώσεις θα γίνουν την 30η ΙΟΥΝΙΟΥ, την 1η ΙΟΥΛΙΟΥ, την 3η ΙΟΥΛΙΟΥκαι την 4η ΙΟΥΛΙΟΥ 2010. Μείνετε συντονισμένοι για να μάθετε το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΟΥ 2010 που θα"ανεβάσουμε" σύντομα μαζί με την ΑΦΙΣΑ ΤΗΣ ΓΙΟΡΤΗΣ !

Δευτέρα, 3 Μαΐου 2010

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ OIKONOMIKH ΚΡΙΣΗ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΓΕΛΟΙΟΓΡΑΦΙΕΣ

Επειδή, "γάμος χωρίς κλάμα" δεν γίνεται ούτε και "κηδεία χωρίς γέλιο" ας γελάσουμε λίγο... με τα χάλια μας.
ΥΠΟΜΟΝΗ ΕΛΛΗΝΕΣ (θα το περάσουμε και αυτό, που θα πάει !!!)


ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ !!!



Γνωστός στους διάφορους πολιτισμούς με διαφορετικά ονόματα, ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια) της οποίας το όνομα προήλθε με τη σειρά του από την ελληνική λέξη Μαία, τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε και με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, μητέρα του Ερμή στον οποίο και αφιερώθηκε ο μήνας. Σύμφωνα με τον τρόπο διαίρεσης του χρόνου των αρχαίων Ελλήνων, ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνιχιώνα και του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει, θερμαίνει τη γη. Ήδη από τους Ρωμαίους, η αρχή του μήνα σηματοδοτούνταν από τον εορτασμό της Αγαθής Θεάς ενώ σε όλη τη διάρκειά του τελούνταν γιορτές συνδεδεμένες με την ευφορία των αγρών.

Η φυσιογνωμία του Μαΐου στη λαϊκή αντίληψη είναι δίσημη: συνυπάρχει σ αυτήν το καλό και το κακό, η αναγέννηση και ο θάνατος. Όλες αυτές οι ιδιότητες συγκλίνουν και συγκεντρώνονται στην πρώτη του μέρα, την Πρωτομαγιά. Ο εθιμικός εορτασμός της ως της τελικής νίκης του καλοκαιριού κατά του χειμώνα και της κατίσχυσης της ζωής επί του θανάτου έχει μακρότατη παράδοση με ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στη γονιμότητα των αγρών και, κατ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.

Οι αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης.
Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, που έφθασε στην Eλλάδα από τη Θράκη το ρόδο, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το άνθος αυτό έγινε σύμβολο και υμνήθηκε ως η νύμφη των ανθέων. Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού:

«Pόδον, άνθος των ερώτων
αναμίξωμεν τω Bάκχω
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος
ενθέντες τοις κροτάφοις
ευθυμήσωμεν εν τούτοις».

Η γιορτή, όμως, της άνοιξης, η αρχαία Πρωτομαγιά, πήρε σιγά-σιγά κι επίσημη μορφή. Από τις παλαιότερες γιορτές, δημιουργήθηκαν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών. Αυτή ήταν η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων. Ιδρύθηκε πρώτα στην Αθήνα, όπου με μεγαλοπρέπεια βάδιζαν προς τα ιερά πομπές με κανηφόρες, που έφερναν άνθη. Έπειτα τα Ανθεστήρια διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος και πήραν πανελλήνια μορφή.

Στα Ανθεστήρια της Ελλάδας «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος Ευάνθης θεός, επίθετο του Διόνυσου, που από το χυμένο αίμα του φύτρωσε, σύμφωνα με το μύθο, η άμπελος. Δρώμενο της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα κατά τα νεότερα χρόνια ήταν η ανάσταση του Μαγιόπουλου. Ένας έφηβος εμιμείτο στα ξέφωτα του δάσους τον πεθαμένο, τάχατες, Διόνυσο. Κοπέλες τον στόλιζαν με άνθη και του τραγουδούσαν τον «κομμό, το θρήνο και τον οδυρμό, μέχρι που να «αναστηθεί» και μαζί με αυτόν όλη η φύση.

Όταν η ειδωλολατρία προσωποποίησε τις ιδιότητες της Φύσης και τις προσκύνησε σαν συγκεκριμένους θεούς, τότε τις αρχικές εκείνες γιορτές της Άνοιξης μοιράστηκαν μεταξύ τους η Ίσιδα, ο Διόνυσος, η Δήμητρα, ο Απόλλωνας, η Χλωρίδα (Flora) και αν κάποιος άλλος θεός θεωρήθηκε επόπτης της φυσικής παραγωγής ή αίτιος της βλάστησης των φυτών.

Και λοιπόν αντί για την αρχική και ενστικτώδη εκείνη χαρά των ανθρώπων από τη θέα της ζωής που ξαναγεννιέται στη φύση, γιόρταζαν οι δικοί μας πρόγονοι , από υποχρέωση πια, γιορτές, σαν τα Ανθεσφόρια περίπου, τα Ηροσάνθεια, τα Χλόεια, τα Θαλήσια και τέλος τα περίφημα Διονύσια για των οποίων την εξύμνηση συναγωνίζονται οι μεγαλύτεροι λυρικοί ποιητές της Ελλάδας που για την ανοιξιάτικη λαμπρότητά τους ψάλλει ο ουράνιος Πίνδαρος ότι:

Φοίνικος έρνος οπότ΄οιχθέντος Ωράν θαλάμου.
Εύοδμον επαιωσιν έαρ, φυτά νεκτάρεα.
Τότε βάλλεται , τότ΄επ΄αμβρόταν χέρσον εραταί
ίων φόβαι ρόδα τε κόμαισι μίγνυται,
αχεί τ΄ομφαί μελέων συν αυλοίς,
αχεί τε Σεμέλαν ελικάμπυκα χοροί.

(Το βλαστάρι του φοίνικα, των Ωρών σαν ανοίξει ο θάλαμος
και τα μυρωδάτα φυτά μυριστούν την εύοσμη άνοιξη,
τότε πετιέται, τότε στη γη των αθανάτων σωρός
χαριτωμένοι μενεξέδες και τριαντάφυλλα
με τα μαλλιά ανακατεύεται
και ηχεί γλυκιά φωνή με λυρικούς αυλούς
και σέρνουνε χορούς για την ανθοστεφάνωτη Σεμέλη).

Αργότερα, με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς χάθηκε και τα έθιμα επιβίωσαν απλώς ως λαϊκές γιορτές στις οποίες συμπεριλαμβάνονται περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι.
Πρόκειται για μια από τις ελάχιστες γιορτές χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο που έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών.